Eén antwoord van de overheid

Mijn eigenwijze houding heeft me gebracht waar ik nu ben

Al sinds zijn 11de is Nick Kiran ondernemer in de communicatie, marketing en innovatie. Zijn naam prijkt inmiddels op lijstjes als de Sprout 25 onder de 25. Naast zijn maandelijkse podcast over innovatie en zijn marketing- en adviesklussen voor bedrijven, geeft hij lezingen en volgt de master Cognitive Science and Artificial Intelligence.

Je bent op je elfde begonnen met ondernemen, hoe kwam je daar zo jong bij?

“Ik was geen buitenspeler, hield niet van voetballen zoals mijn vriendjes wel deden. Ik was dol op computers. Zo ontdekte ik het programmeren. Ik leerde dat mezelf aan en maakte vanaf mijn elfde websites. Dat was allemaal voor een stuiterbal en een zak knikkers hoor, maar het ondernemen zat er dus wel al jong in.”

Jij bent dus een échte ondernemer?

“Tja, wat is een echte ondernemer? Je kunt een ondernemer zien als iemand die heel veel investeert en grote risico’s loopt, dat ben ik op dit moment niet. Mijn financiële investering zijn een computer en een kantoor, en die laatste is niet eens per se nodig. Maar als je een ondernemer definieert als iemand die veel ideeën heeft, veel verschillende werkzaamheden doet en iedere keer weer nieuwe dingen bedenkt en uitvoert, dan ben ik wel een echte ondernemer, ja.”

2 Nick Kiran 1920 x 1080

Word je nooit afgerekend op je leeftijd?

“Ik kom er eigenlijk altijd wel mee weg. Mijn zelfverzekerde houding, tegen het arrogante aan, helpt daar vast bij. Op school werd ik altijd bekritiseerd om mijn eigenwijze houding, maar ik ben ervan overtuigd dat juist dat hetgeen is dat me zover gebracht heeft. ”

Je komt heel zeker over, heb je weleens een ondernemersblunder gemaakt?

“Zeker! Anderhalf jaar geleden stapte ik in de startup Tryst Energy. Een slimme ontwikkelaar heeft een manier van lichtenergie opwekken ontwikkeld die zo sterk en efficiënt is, dat batterijen niet meer nodig zijn voor een heleboel apparaten. Hij zocht een slimme commerciële jongen en we kenden elkaar via mijn podcast. Zo raakte ik betrokken. Inmiddels zijn grote bedrijven bezig om het product te testen.”

Wat ging er precies mis bij de startup?

“Ik ben ingestapt als partner, niet als consultant, en maakte de verkeerde afspraken. De ontwikkelaar wilde zich richten op de consument. We spraken af dat mijn betaling af zou hangen van het succes onder particulieren, dat we de winst zouden delen en ik dus geen vaste fee zou krijgen. Ik bedacht een goeie kickstartcampagne, maar helaas bleek geen mens op het product te zitten wachten. En dat wist ik eigenlijk wel. Ik had al een onderbuikgevoel dat dit product meer kans maakt bij bedrijven en overheden, niet bij consumenten. Maar hij was de ontwikkelaar, het was zijn markt, en ik keek tegen hem op. Ik zette mijn eigenwijze blik uit en dat had ik nooit moeten doen. Ik werkte een halfjaar keihard en ik hield daar veel minder aan over dan ik hoopte. Mijn eerste echte moment van falen."

Auw. Spijt dat je die stap had genomen?

“Nee. Ik heb hiervan geleerd op mijn eigen instinct te vertrouwen en er heel veel aan gehad qua persoonlijke PR. Tot aan de BBC toe heb ik interviews gedaan en ik eindigde op de Sprout 25 onder 25- en Forbes 30 under 30-lijstjes. Dat geeft me meer voldoening dan alleen een zak geld. You win some, you lose some. Als ik maar niet in de marge blijf hangen, dan ben ik gelukkig.”

Wat is ‘in de marge leven’?

“Ik vind Nederlanders over het algemeen weinig innovatief, er is weinig draagkracht. Ik sta anders in het leven dan de meeste jonge mensen, ben meer gericht op succes. Jammer dat dat in Nederland zo weinig gestimuleerd wordt. In Silicon Valley bijvoorbeeld, word je verguisd als je niet fulltime plus werkt, of gewoon een ‘oké’ salaris wilt. Daar heb je impact, ben je bezig met het veranderen van de wereld.”

Ben jij dan niet beter op je plaats in Silicon Valley?

“Ja, ik zou in een snellere omgeving beter tot mijn recht komen. Daar zou ik normaler zijn, hier ben ik toch een beetje een rare – hoewel dat hier ook een voordeel kan zijn. Toch denk ik dat ik me in Amerika meer op mijn plek zou voelen. Waarom ik dan niet gewoon mijn rugzak pak en ga? Omdat ik heel veel dingen zou achterlaten waar ik veel passie voor heb, mijn vriendin bijvoorbeeld. Ik denk niet dat zij die kant op zou willen. Maar toch: als ik er echt een topbaan met topvoorwaarden aangeboden zou krijgen, dan vlieg ik wel heen en weer.”